Unapologetically mezelf.

Awel ja,

ik heb nog eens het gevoel dat ik iets wil vertellen…een inkijkje geven in mijn wereld.
Ten volle.

Zonder verbergen.
Zonder filter.
Zonder masker.

Met veel moeite…en tranen.

Ik ben geen verbloemer, ik ben rechtuit…met zachtheid en veiligheid.

Dus ik smijt het er hier dan ook maar gewoon uit.

Mijn man en ik gaan uit elkaar na 21 jaar samen zijn.  Ik schrijf dat hier nu met tranen in de ogen, tegelijkertijd ben ik ook een afspraak aan het maken met een bemiddelaar en met dat ik het schreef kwamen de tranen.

Zo iets echt formuleren is toch nog altijd iets anders…

De laatste weken zijn dan ook moeilijk geweest, ze vroegen veel, ze waren veel en dit typen zorgt voor emoties die naar boven komen.  Gdvdmme toch.

Ik ga er door, ge kent mij of ge kent mij niet maar ik ga DOOR emoties, vollenbak, met pijn, met plezier, met weerstand, met tranen, met angst, met al the shizzle die daar bij komt kijken!
Ik doe dat best snel ook, wat sommigen rondom mij dan weer “apart” vinden, of moeilijk, of welke emotie ze er dan ook in leggen of bij mij leggen.

Mijn snelheid is mijn snelheid.

De laatste 5 jaar is (alweer) mega geweest.  Alle tijd waar ik door ga, die ik beleef is veel, is hevig, is intens.  Het zal wel te maken hebben met hoe mijn brein alles verwerkt maar simpel is het niet.

Dit schrijven nu is een proces, nog geen idee of ik het plaats, als ge het leest heb ik dat wel gedaan obviously.  Verwacht hier dus geen epiphany of eyeopener of belangrijke levensles, dit is ongefilterde Sofie die verwerkt.

Welkom.

Bij mijn verwerking.

Als ge zoveel vanbinnen in uw hoofd leeft is naar buiten komen met wat er in zit niet altijd makkelijk.  Wat zeg ik nu, dat is FOKKING MOEILIJK OKE!

Ik laat me leiden door muziek, door mijn hart, door anderen dicht bij me, door mensen die er zijn voor me omdat ik ben wie ik ben.  Diegene die Sofie fijn vinden, geweldig vinden en die niet willen dat ik dat vergeet, zeker in deze moeilijke periode niet, merci aan jullie, om mij te zien, om er te zijn.

Kiezen voor uzelf is 1 van de moeilijkste dingen die er zijn als ge iemand zijt die constant in z’n hoofd leeft, die eerder monitort dan beleeft, die zichzelf uit situaties denkt of voorbereidt op wat nog komen kan of zal.  Gewoon leven is dan moeilijk, ge weet niet hoe dat moet. 
Dit hier neertypen is ook moeilijk nu want mijn hoofd gaat sneller dan mijn vingers kunnen typen waardoor alle relevante zaken die ik wil vertellen even snel voorbij gaan als ze komen.  Ze gaan voorbij aan hun relevantie op die manier.

Terug naar het begin, Sofie.

Waarom schrijf ik dit, wil ik dit delen?

Ik wil graag dat het out en open is dat ik een neurodivergente mama van 44 jaar ben, met een tweeling van 13 jaar.  Die sinds zij er zijn te maken kreeg met een post natale depressie, 2 burn outs, ettelijke diagnoses bij zichzelf en kinderen en dan nu ook nog een scheiding na 21 jaar samen zijn.  Dit typen is wenen en lachen tegelijk.  Want fuck wat een shitshow lijkt dat, wat een mooie shitshow vol ervaringen, vol nieuwe momenten, eerste keren, pijn , verdriet, opstaan, lachen, voelen en zijn.

Ik deel dit omdat ik wil dat gij ook weet dat het onmogelijke mogelijk is, dat ge zulke zaken overleeft.  Deze scheiding is moeilijk maar overleef ik omdat ik echt al wat heb meegemaakt in mijn leven, ik heb echt al zwaardere dingen meegemaakt dan dit en ik ben er toch ook uit gekomen, meer als mezelf. 

Dus het is het allemaal waard.

Al mijn pijn, mijn verdriet is het waard geweest om hier te komen.  Op een plek waar ik mezelf graag kan zien, stevige grond onder m’n voeten voel en waar ik ben wie ik ben, niet wie ik dacht te moeten zijn.

Unapologetically mezelf.

Ik wens u dat ook toe, daarom schrijf ik dit.
Ik weet vanuit gesprekken met cliënten dat we daar allemaal naar zoeken, dat dat een moeilijke zoektocht is.
Dat ge vaak niet weet waar te beginnen en dan probeert ge er u uit te denken.
Ik kan er mijzelf niet uitdenken, de reden dat ik hier sta, dat ik BEN is net omdat ik door de shitshow ben gegaan, het geleefd heb, niet gedacht.

Die shitshow leert me meer over wie ik ben dan mijn gedachten over mezelf…

Dus leven…BRING IT ON!

Ik ben benieuwd 😉